Dum haec in conloquio
geruntur,
Caesari
nuntiatum est
equites Ariovisti
propius tumulum accedere
et ad nostros
adequitare,
lapides telaque in
nostros conicere.
Caesar
loquendi finem fecit
seque ad
suos recepit
suisque
imperavit
ne quod omnino telum in
hostes reicerent.
Nam
etsi
sine ullo periculo
legionis delectae cum equitatu proelium fore
videbat,
tamen
committendum
non
putabat
ut,
pulsis hostibus,
dici posset
eos ab se per fidem in
conloquio circumventos.
Posteaquam in vulgus
militum elatum est,
qua arrogantia in
conloquio Ariovistus usus
omni Gallia Romanis
interdixisset
impetumque
in nostros eius equites fecissent
eaque
res conloquium ut diremisset,
multo
maior alacritas studiumque pugnandi maius exercitui iniectum est.
Biduo post Ariovistus ad Caesarem legatos misit:
velle se
de iis rebus
quae inter eos agi
coeptae
neque perfectae essent
agere cum eo;
uti aut iterum
conloquio diem constitueret
aut,
si id minus vellet,
ex suis legatum aliquem
ad se mitteret.
Conloquendi
Caesari causa visa non est,
et eo
magis
quod pridie eius diei
Germani retineri non potuerant
quin tela in nostros
coicerent.
Nessun commento:
Posta un commento