Cicerone: I libri sono un conforto [D] (struttura)

 

CICERO M. VARRONI S.

 

Ex iis litteris,

quas Atticus

a te missas

mihi legit,

quid ageres

et ubi esses

cognovi;

 

quando autem te visuri essemus,

nihil sane ex isdem litteris potui suspicari.

 

In spem tamen venio

appropinquare tuum adventum:

 

qui mihi utinam solacio sit!

 

Etsi tot tantisque rebus urgemur,

ut nullam adlevationem quisquam non stultissimus sperare debeat;

 

sed tamen aut tu potes me aut ego te

fortasse aliqua re iuvare;

 

scito enim

me,

posteaquam in urbem venerim,

redisse cum veteribus amicis,

id est cum libris nostris,

in gratiam;

 

etsi non idcirco eorum usum dimiseram,

quod iis suscenserem,

sed quod eorum me subpudebat;

 

videbar enim mihi,

cum me in res turbulentissimas infidelissimis sociis demisissem,

praeceptis illorum non satis paruisse.

 

Ignoscunt mihi,

revocant in consuetudinem pristinam

teque,

quod in eo permanseris,

sapientiorem quam me

dicunt

fuisse.

 

Quamobrem,

quoniam placatis iis utor,

videor

sperare debere,

si te viderim,

et ea,

quae premant,

et ea,

quae impendeant,

me facile transiturum.